حزب مرزپرگهر شاخه استان بوشهر

امید حبیبی نیا

ابراهیم نبوی

ابراهیم نبوی:برای من مهم این است که چهار سال آینده زندگی مردم بیست درصد بهتر از امروز باشد

امید حبیبی نیا:چرا ما صد در صد را رها کنیم و به ۲۰ درصد بچسبیم؟ چرا باید مطالبه ما به ممنوع شدن گشت ارشاد سقوط کند؟ ما حتی نمی توانیم تضمین کنیم که مثلا جامعه یا صبح امروز برای سه روز دوباره منتشر شوند، می توانیم؟

ابراهیم نبوی: از امید عزیز که مرا به این گفتگو دعوت کرد و شاهدین این گفتگو ممنونم

امید حبیببی نیا: لطف داری پس
خب بهتر است از اینجا شروع کنیم که اصولا چرا ما باید در انتخابات شرکت کنیم؟

ابراهیم نبوی: در تمام جوامع تلاش روشنفکران و نیروهای دموکرات برای به دست آوردن حق رای است، و حق رای را برای شرکت در انتخابات می خواهند، نه شرکت نکردن. ما الآن حق شرکت در انتخابات داریم، پس قاعدتا باید بگوئیم که ما شرکت می کنیم مگر اینکه اتفاقی افتاده باشد. حالا شما چرا شرکت نمی کنید؟

امید حبیبی نیا: انتخابات و رای دادن بطور مشخص در جوامع و سیستم های حکومتی معنا دارد که حداقل معیارهای لازم برای دمکراسی را داشته باشد به عبارت دیگر انتخابات در رژیم جمهوری اسلامی با ساختار کنونی ش بی معنا ست.

ابراهیم نبوی: از نظر من بی معنی نیست، چون میان دو انتخاب موجود تفاوت هست، مثلا اگر احمدی نژاد باشد مشکلات اقتصادی و فرهنگی و بین المللی بیشتر و اگر نامزد اصلاح طلبان باشد این مشکلات کمتر خواهد شد. به همین دلیل ما می توانیم با شرکت در انتخابات مشکل کشور را کم کنیم. این به نظرم دلیل کافی برای حضور در انتخابات است.

امید حبیبی نیا: اصلاح طلبان برای انجام رفرم و دیگری ساختار رژیم جمهوری اسلامی، به نظر من اولا مدعیان اصلاحات نه می خواهند و نه می توانند اصلاحات را پیش ببرند. و ثانیا از پشتیبانی لجستیکی لازم برخوردار نیستند.وضوع دوم نهادهای سنتی قدرت است که اجازه هیچ گونه خلاف جریان رفتن را نمیدهد، حالا با این وضع اصلاح طلبان قرار است چه معجزه ای بکنند که در این مدت نکردند؟

ابراهیم نبوی: از نظر من مدعیان اصلاحات، چه آقای کروبی و تیمش و چه آقای موسوی و تیمش هم می خواهند و هم می توانند اصلاحاتی که کشور را از وضع کنونی بهتر کند، انجام دهند، بخصوص از نظر اقتصادی. اصلاح طلبان در حکومت هشت ساله خاتمی وضعی بسیار بهتر از چهار سال دولت احمدی نژاد نشان دادند، حالا ما داریم انتخاب می کنیم، بین دو وضعی که دیدیم. آیا به نظر تو وضع اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی و سیاسی و بین المللی ایران در دوره اصلاحات بهتر از دوره احمدی نژاد نبود؟

امید حبیبی نیا: انتخابات و رای دادن بطور مشخص در جوامع و سیستم های حکومتی معنا دارد که حداقل معیارهای لازم برای دمکراسی را داشته باشد به عبارت دیگر انتخابات در رژیم جمهوری اسلامی با ساختار کنونی ش بی معنا ست.

ابراهیم نبوی: از نظر من بی معنی نیست، چون میان دو انتخاب موجود تفاوت هست، مثلا اگر احمدی نژاد باشد مشکلات اقتصادی و فرهنگی و بین المللی بیشتر و اگر نامزد اصلاح طلبان باشد این مشکلات کمتر خواهد شد. به همین دلیل ما می توانیم با شرکت در انتخابات مشکل کشور را کم کنیم. این به نظرم دلیل کافی برای حضور در انتخابات است.

امید حبیبی نیا: خب در اینجا ما برمیگردیم به دو موضوع اصلی: یکی صلاحیت اصلاح طلبان برای انجام رفرم و دیگری ساختار رژیم جمهوری اسلامی، به نظر من اولا مدعیان اصلاحات نه می خواهند و نه می توانند اصلاحات را پیش ببرندو ثانیا از پشتیبانی لجستیکی لازم برخوردار نیستند. موضوع دوم نهادهای سنتی قدرت است که اجازه هیچ گونه خلاف جریان رفتن را نمیدهد، حالا با این وضع اصلاح طلبان قرار است چه معجزه ای بکنند که در این مدت نکردند؟

ابراهیم نبوی: از نظر من مدعیان اصلاحات، چه آقای کروبی و تیمش و چه آقای موسوی و تیمش هم می خواهند و هم می توانند اصلاحاتی که کشور را از وضع کنونی بهتر کند، انجام دهند، بخصوص از نظر اقتصادی. اصلاح طلبان در حکومت هشت ساله خاتمی وضعی بسیار بهتر از چهار سال دولت احمدی نژاد نشان دادند، حالا ما داریم انتخاب می کنیم، بین دو وضعی که دیدیم. آیا به نظر تو وضع اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی و سیاسی و بین المللی ایران در دوره اصلاحات بهتر از دوره احمدی نژاد نبود؟

امید حبیبی نیا: این که وضع اقتصادی بهتر بود دلایل مختلفی می تواند داشته باشد که الزاما به خود ساختار اقتصادی کشور ربط ندارد ولی در باره وضعیت فرهنگی و بین المللی کمابیش شرایط متفاوت بود ولی این تقاوت آیا به دلیل اوج گرفتن مطالبات مردم نبود ؟به نظر من این اصلاح طلبان نبودند که می خواستند برخی آزادیهای موقت را کمی تعدیل کنند مثلا ظهور چند روزنامه ظاهرا مستقل که برخی می گفتند سوپاپ اطمینان استاما سوال اصلی این است که با وجود ساختار کنونی حکومت که نهادهای سنتی یعنی سپاه پاسداران رهبری و روحانیت قدرت را به دست دارند و خود اصلاح طلبان هم تافته جدا باقته از آن نیستند چطور امکان رفرم هست؟

ابراهیم نبوی: پس قبول دارید که وضع دوران اصلاح طلبان از نظر اقتصادی و فرهنگی و بین المللی بهتر از دوران احمدی نژاد بود، از نظر من علت این تفاوت بیش از هر چیز دولت و نظام مجریه بود و در حقیقت علت مشکلات کنونی کشور آقای احمدی نژاد و علت برخی آزادی های سیاسی و اجتماعی و احترام بین المللی ناشی از رفتار دولت اصلاح طلبان بود. من بین این دو انتخاب می کنم چون تفاوت دارند، آیا شما ترجیح نمی دهید وضع کشور با یک رای دادن مثلا بیست درصد بهتر شود؟

امید حبیبی نیا: خب ببین ما تجربه هشت سال دولت اصلاح ظلب را داشتیم آیا به نظر تو این دولت توانست به خواسته های مردم پاسخ بدهد؟ به نظر من نه و مردم را دچار یاس و سرخوردگی کرد و بخش وسیعی از نیروهای سیاسی و اجتماعی را از صحنه خارج و پاسیو کرد فرض کنم که محافظه کاران بگذارند میرحسین یا کروبی انتخاب شود انتخاب را می گذارم داخل پرانتز البته در این صورت تصور میکنی که وافعا این نهادهای سنتی اجازه می دهند که اصلاحاتی صورت بگیرد ؟ مسلما نه، فقط گریم رژیم عوض می شود.

ابراهیم نبوی: در حال حاضر با تغییر رئیس جمهور از نظر من امکان رفرم وجود دارد و هر دو نامزد اصلاح طلب قدرت اجرای رفرم را دارند. در حقیقت با پیروزی نامزد اصلاح طلبان امکان رفرم فراهم می شود.

امید حبیبی نیا: چطور؟ چه معجره ای رخ خواهد داد که در ده سال اول میر حسین موسوی و هشت سال خاتمی رخ نداد؟ یعنی قرار است که مثلا سپاه پاسداران، بازار، رهبر و روحانیت طرف شش ماه نیست و نابود بشوند؟

ابراهیم نبوی: اما در مورد اینکه اصلاح طلبان از نظر شما بخشی از حاکمیت هستند، از نظر من متاسفانه پنج درصد حاکمیت هم دست اصلاح طلبان نیست، باید اصلاح طلبان قوه مجریه را در دست بگیرند تا مثل دوران خاتمی وضع اقتصادی و اجتماعی و سیاسی و فرهنگی و بین المللی بهتر از دوره احمدی نژاد شود. ضمنا امید جان من پیشنهاد می کنم در پاسخ های بعدی در مورد یک نکته حرف بزن و متمرکز باشیم تا دوستان هم رشته کار از دست شان بیرون نرود.

امید حبیبی نیا: بسیار خب بگذار اول در باره صلاحیت اصلاح طلبان حرف بزنیم این نکته که می گویی اصلاح طلبان جز حکومت نیستند عجیب است یعنی چه؟ یعنی میرحسین موسوی و کروبی و خاتمی درون جکومت نیستند؟ از خارج از جکومت آمده اند؟ به نظرم من رژیم جمهوری اسلامی یک رژیم الیگارشی است که معدودی افراد از هر دو جناح برای سی سال آن را اداره کرده اند، در مجموع ده سال جناح میر حسین موسوی و هشت سال هم خانمی

ابراهیم نبوی: من انتظار معجزه ندارم و ما در مورد تغییر حکومت حرف نمی زنیم. من دو وضع مشخص را مقایسه می کنم، هر دو وضع را دیدیم، هشت سال خاتمی، چهار سال احمدی نژاد. به نظر من ما میان این دو حالت انتخاب می کنیم، یا این یا آن. ممکن است شما فکر کنید انتخابات برای نابود کردن سپاه، بازار، رهبر و روحانیت است، من خواستار نابودی اینها، بخصوص بازار و روحانیت نیستم و حتی ر… Read moreهبر و سپاه، با تحریم هم این گروهها از بین نمی روند، بلکه چون نتیجه تحریم انتخاب احمدی نژاد است، بازار و روحانیت و سپاه و رهبری قدرت بیشتری می گیرد. حرف من تمام است.

امید حبیبی نیا: داور جان اجازه بده موضوع صلاحیت اصلاح طلبان را ادامه بدهیم، ببین موضوع خیلی روشن و واضح است اگر ما هیچ کاری هم به سابقه و کارنامه این افراد نداشته باشیمباز هم ساختار قدرت در ایران اجازه رفرم واقعی را نمی دهد یعنی ما رهبر داریم حکم حکومتی داریم شورای نگهبان داریم مجمع تشخیص مصلحت و سپاه وبازار و غیره

ابراهیم نبوی: من معتقد نیستم اصلاح طلبان جزو حاکمیت هستند. چون اگر بودند قدرتی نداشتند. آنها بیرون قدرت هستند و فقط اندکی در مجلس حضور دارند. این اصلاح طلبان در دوران حکومت شان که قبلا بودند وضع بهتری نسبت به دوره احمدی نژاد داشتند. آیا این نکته را قبول دارید؟

امید حبیبی نیا: خب با این وضع اصلاحات در گام نخست درجا می زند؛ فرض کنیم که میرحسین انتخاب شود و روزنامه جامعه دوباره باز شود، چند روز طول می کشد تا دوباره توقیف و روزنامه نگارانش به زندان بیافتند؟نه داور جان من قبول ندارم که اصلاح طلبان خارج از قدرتند، من مثلا با اغماض می توانم بگویم نهضت آزادی خارج از حکومت است ولی میرحسین موسوی، خاتمی و کروبی که در این سی سال پست داشته و دارند را نمی توانم خارج از حکومت بدانم حالا بافت مذهبی و پایگاه اقتصادی اجتماعی ش به جای خود

ابراهیم نبوی: امید عزیز
ما در مورد موجودات جدید یا کارهای اتفاق نیفتاده حرف نمی زنیم. اصلاح طلبان چه صلاحیت داشته باشند و چه نداشته باشند ، چه حکومتی باشند و چه نباشند، در دوران فعالیت شان وضع کشور از هر لحاظ بهتر از دوره احمدی نژاد بود، ما بین این دو وضع معلوم و مشخص باید انتخاب کنیم؟ آیا این دلیل کافی برای حضور در انتخابات نیست؟

امید حبیبی نیا: نه نیست، به این دلیل روشن و واضح که انتحابات یعنی مشروعیت حکومت و تجربه کردن چیزی که ما هشت سال و ده سال یعنی ۱۸ سال تجربه کردیم، چرا نباید آلترناتیو جدیدی مطرح کنیم؟

ابراهیم نبوی: الآن سووالی مونده که جواب نداده باشم؟

امید حبیبی نیا: سوال اصلی این ست که ما چه اجباری داریم بین آنچه شما میگویید بد و بدتر یکی را انتخاب کنیم، چرا بساظ این نمایش را بهم نزنیم؟

ابراهیم نبوی: من معتقدم شرکت در انتخابات مشروعیت به حکومت نمی دهد یا عدم مشارکت مشروعت از آن نمی ستاند، شصت درصد دولت های جهان با حکومت های غیر دموکرات اداره می شوند که قاعدتا نباید مشروعیت داشته باشند، ولی دارند. در دوره خاتمی تعداد بیشتری از مردم در انتخابات شرکت کردند، در دوره احمدی نژاد او رای کمتری آورد و عدم مشارکت بیشتر بود، ولی نه تنها احمدی نژاد مشروعیت خودش را از دست نداد، بلکه در داخل کشور قدرت بیشتری از خاتمی داشت و در جهان هم هیچ مشکلی بخاطر نامشروع بودن او ایجاد نشد تحریمی های قبلی گفتند رای نمی دهیم تا حکومت مشروعیتش را از دست بدهد، به همین دلیل احمدی نژاد بدون مشروعیت آمد، شما در این چهار سال با این دولت نامشروع چه کردید؟ اصولا اگر دولتی مشروعیت نداشت می خواهید با او چه کنید؟ آیا شما قدرت از بین بردن حکومت یا آلترناتیو دیگری دارید که ما مانع آن هستیم؟

امید حبیبی نیا: خب ما در اینجا در تعریف مفهوم مشروعیت مشکل داریم، از نظر من سرنیزه الزاما مشروعیت نمی آورد. اگر یک روز سرکوب و خفقان نباشد دیگر کار از کار می گذرد و بحث مشروعیت بی معنا می شود ولی در اینجا ما چاره ای نداریم که باز به جرفهای کارگزاران رژیم توجه کنیم.

ابراهیم نبوی: لطفا تعریف کنید که مشروعیت چیست و با تحریم چگونه از بین می رود؟ ممنونم امید عزیز

امید حبیبی نیا: خب ببین رهبران رژیم چه می گویند؟ خامنه ای می گوید این انتخابات یعنی رای به جمهوری اسلامی، رفسنجانی می گوید انتخابات نظام را بیمه می کند، انتخابات برای رژیم کاملا اهمیت دارد که ژست مشروعیت بگیرد.

ابراهیم نبوی: من تعریف رهبران رژیم را خوانده ام، لطفا شما بفرمائید تعریف تان از مشروعیت چیست و با تحریم انتخابات چگونه این مشروعیت از بین می رود، امید جان

امید حبیبی نیا: وضع ما کاملا مشخص است رژیم جمهوری اسلامی رژیمی نیست که با مشروعیت از نظر مردم روبرو باشد این رژیم هر روز و بطور سازمان یافته حقوق بشر و آزادیهای مدنی را سرکوب می کند پس انتخابات که همیشه آن را توی بوق و کرنا می کند برای پروپاگاندای رژیم و شائبه مشروعیت خیلی اهمیت داردبنابراین شرکت مردم در هر انتخاباتی یعنی بخشیدن مشروعیت به رژیم در حالی که به نظر من اکثریت مردم هیچ اعتقادی به مبانی ایدئولوژیک و یا سیاسی این رژیم ندارند اکثریت مردم حتی کسانی که به اصلاح طلبان رای می دهند هم اعتقادی به رفرم ندارنداین کار را فقط برای این می کنند که نوعی ابراز مخالفت بی خطر با کلیت رژیم یا جناح بدنام تر است. از نظر من تحریم یعنی مشروعیت کل رژیم را زیر سوال بردن یعنی اگر فرضا احمدی نژاد یا میرحسین موسوی با ۱۰ میلیون نفر انتخاب بشوند یعنی اینکه اکثریبت مردم در انتخابات شرکت نکرده اند

ابراهیم نبوی: لطفا اگر ممکن است به سووال تکراری من پاسخ دهید که با تعریف شما، امید حبیبی نیا، مشروعیت چیست و چگونه با تحریم انتخابات این مشروعیت از بین می رود،؟

امید حبیبی نیا: حتی اگر آمارها را مثل همیشه بالا ببرند مردم خودشان می توانند حوزه های خالی را ببیند این یعنی یک بحران واقعی برای رژیمی که حتی همین امروز از بیمه شدنش دارد حرف می زند یعنی از سرنگونی می ترسدمشروعیت یعنی رژیمی که متکی بر آرای مردم است، یعنی تمام نهادهای آن انتخابی است، طبعا تحریم یک رژیم به معنای قبول نداشتن آن است و این از نظر افکار عمومی مهم است،

ابراهیم نبوی: و اگر موسوی یا احمدی نژاد با رای ۲۰ میلیون انتخاب شوند و بیش از شصت درصد مردم شرکت کنند شما نتیجه رای گیری و مشروعیت حکومت را قبول دارید؟

امید حبیبی نیا: نه معلوم است که نه، این مشروعیت بر مبنای سرنیزه و زور و شکنجه و زندان و وزارت اطلاعات بنا شده است نه یک رژیم دمکراتیک،

ابراهیم نبوی: با تعریف شما نود درصد دولت های جهان مشروعیت ندارند. با اینها باید چه کنیم؟

امید حبیبی نیا: داور جان نود درصد یک کمی زیاد نیست؟ به نظر من ما داریم در باره رژیمی حرف می زنیم که در جهان بی مانند است و شاید فقط با طالبان قابل مقایسه بود یعنی یک رژیم توتالیتار مذهبیدر ضمن ما ناسلامتی روشنفکر هستیم نه پوپولیست قرار است تشخیص بدهیم که کجا توده اشتباه می کند و چرا اصلا به این راه می رود مثل اشتباهی که در دوران خاتمی رخ داد

ابراهیم نبوی: پس در هر حال برای شما هر کسی هر چقدر رای بیاورد در هر حال مشروعیت ندارد؟ یعنی اگر کسی با شش میلیون رای انتخاب شود همانقدر نامشروع است که با ۲۴ میلیون؟ پس اگر در هر حال چه مردم رای بدهند و چه ندهند رژیم مشروعیت ندارد، پس تحریم برای چیست؟ این رژیم که به هر حال مشروعیت ندارد

امید حبیبی نیا: خب ببین ما در باره سوئیس یا سوئد حرف نمی زنیم در باره رژیمی حرف می زنیم که اگر از همین الان تا ۲۴ ساعت آینده پلیس، بسیج، سپاه و وزارت اظلاعاتش فلج شوند سرنگون می شود

ابراهیم نبوی: من حاضرم شصت تا صد حکومت را نام ببرم که نهادهای آن انتخابی نیستند

امید حبیبی نیا: ببین رفسنجانی چه می گوید، بعد از سی سال می گوید این انتخابات نظام را برای چند سال آینده بیمه می کند، ارچاع خطبه های نماز جمعه،خب ما فعلا حدود ۲۵۰ کشور در دنیا داریم، ما باید خودمان را با چه کسی مقایسه کنیم؟ حتی از همسایه هایمان هم وضع مان بدتر است، این جای افتخار ندارد که خودمان را با بدها مقایسه کنیم ولی حداقل در آن نظام ها جکومت مذهبی هار و خشن وجود ندارد به این شکلی که در ایران هست

ابراهیم نبوی: من مشکلم این نیست که حکومت پایدار بماند، می دانی که من طرفدار ادامه حیات جمهوری اسلامی در شرایط کنونی هستم، مساله من این است که در حال حاضر ما حق انتخاب میان دو وضع کاملا متفاوت را داریم، احمدی نژاد یا اصلاح طلبان، این حکومت با رای ندادن شما از بین نمی رود و فقط رای ندادن وضع را منجر به افزایش حجم دیکتاتوری و نقض حقوق بشر می کند. ضمنا من برای درک مسائل نیاز ندارم فکر کنم هاشمی یا خامنه ای چه می گوید تا برعکس آن رفتار کنم، خودم باید توان تشخیص داشته باشم. من خودمان را با سوئیس و سوئد مقایسه نمی کنم، با همسایگان مان مقایسه می کنم.

امید حبیبی نیا: ه ولی نیاز داری که بدانی چقدر انتخابات یا نمایشش برای رهبران رژیم اهمیت دارد. این نکته که میگویی با تحریم رژیم از بین نمی رود درست است

ابراهیم نبوی: لطفا کاری کنید که بحث تا ده دقیقه دیگر تمام شود.ممنون از تامل دوستان و رفتار و گفتار دوستانه امید حبیبی نیای عزیز

امید حبیبی نیا: با رای دادن به اصلاح طلبان بار دیگر هم سطح مطالبات مردم پایین می آید و هم جمهوری اسلامی فرصت می یابد که به دیکتاتوری به خشن ترین شکل خودش ادامه بدهد چون نهادهای اصلی قدرت مانع از رفرم می شوندضمن اینکه تحریم یک پیام روشن برای رژیم و افکار عمومی دارد یعنی: نهاین نه یعنی مثلا ۳۰ میلیون نه یعنی کلیت نظام اسلامی از نظر مردم بدون توجه به جناح بندیهایش مطرود است

ابراهیم نبوی: از نظر من مهم نیست رهبران جمهوری اسلامی با مشارکت مردم خوشحال بشوند، می خواهند بشوند می خواهند نشوند، گور بابای همه شان، برای من مهم این است که چهار سال آینده زندگی مردم بیست درصد بهتر از امروز باشد

امید حبیبی نیا: چرا ما صد در صد را رها کنیم و به ۲۰ درصد بچسبیم؟ چرا باید مطالبه ما به ممنوع شدن گشت ارشاد سقوط کند؟ ما حتی نمی توانیم تضمین کنیم که مثلا جامعه یا صبح امروز برای سه روز دوباره منتشر شوند، می توانیم؟

ابراهیم نبوی: در انتخابات قبلی پنجاه درصد مردم به رژیم گفتند نه، چه اتفاقی در جهان و در داخل افتاد، همه متفق القولند که احمدی نژادی که ۱۶ میلیون رای آورد، مردمی تر از خاتمی است که ۲۴ میلیون رای آورد، می دانید معنی این حرف چیست؟ من شش دقیقه دیگر با اجازه می روم.

امید حبیبی نیا: خب این خیلی مهم است؛ فرض کنیم که این آمار واقعی باشد ولی خیلی قرق دارد که رئیس جمهور با ۲۰ میلیون رای انتخاب شده باشد یا با ۱۰ میلیون یعنی مثلا ۶۰ درصد مردم انتخابات را تحریم کرده باشند، احمدی نژاد هنوز هم بار این حقارت را بردوش دارد،

ابراهیم نبوی: دولت اصلاح طلبان وقتی سرکار بود دهها روزنامه منتشر شد و بگیر و ببند اجتماعی بسیار کمتر از دوره احمدی نژاد بود، اگر این وضع ایجاد شد بخاطر عدم مشارکت مردم در انتخابات و در نتیجه انتخاب احمدی نژاد بود، حالا هم اگر در انتخابات شرکت نکنیم چهار سال دیگر از ایران هیچ باقی نمی ماند، و اقتصاد هزار بار بیشتر ویران می شود در حالی که اصلاح طلبان می توانند مثل دوره خاتمی مشکلات اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی را کم کنند. من تا یک دقیقه دیگر در خدمتم و ممنون از همراهی امید عزیزمن برای همه دوستان آرزوی موفقیت می کنم، امیدوارم در گفته های من و امید عزیز حقایقی باشد که به درد مخاطبان مان بخورد. امیدوارم ایران از دست استبداد و فقر و عقب ماندگی و فقر نجات پیدا کند. برای همه آرزوی موفقیت دارم

امید حبیبی نیا: خب من مجبورم یک جواب کوتاه بدهم اصلاح طلبان قدرت رفرم را ندارند اگر روزنامه ای برای چند ماه منتشر می شد به علت بالا رفتن سطخ خواسته های مردم بود نه این که اصلاح طلبان از مطبوعات و رسانه های آزاد خوششان بیاد چون اول از همه منافع اقتصادی و سیاسی خودشان به خطر می افتد ولی در چهار سال آیندهیک آلترناتیو بیشتر از همه خودش را نشان می دهد یعنی با کم رنگ شدن امکان اصلاح در درون رژیم مردم متوجه خواهند شد که این نظام جکومتی به هیچ شکلی پاشخکوی مطالبات آنها نیست در قرن بیست و یکمبنابراین به جای انتخاب بین بد و بدتر به نظر من منطقی تر این است که از تنها ابزار ممکن یعنی تحریم برای نشان دادن مخالفت با کلیت حکومت استفاده کنیم تا باز خودمان را سرگرم بازیهای سیاسی سطح بالا کنیم که مردم در آن هیچ کاره اند

شاهین بوشهر ۳   اتکا گستان ۲

خلاصه و حواشی دیدار حساس و دیدنی شاهین بوشهر-اتکا گلستان

این بازی را خود رژیم شروع کرده است پس مسولیت عواقب و نتیجه آن هم به عهده ی رژیم جمهوری اسلامی می باشد.می دانیم هر حرکتی را عکس العملی می باشد و میدان جنگ دو سویه است نه یک سویه… برای خواندن کامل مقاله لطفا اینجا را کلیک نمایید تا از نظرات روزبه فراهانی پور از رهبران حزب مرزپرگهر و نیز محسن برغندان مسئول شاخه استان بوشهر حزب مرزپرگهردر خصوص این اقدام رژیم جنایتکار حاکم بر ایران آگاه گردید.

وای به حال آن فرهنگ و نظام فکری که فیلسوف “مستقل و مسلمان و دمکراسی خواه”اش محمود دولت آبادی را نشناسد. سروش خود را “خادم فرهنگ” می خواند. مگر محمود دولت آبادی کیست؟ نسل ما بسی پیش از آن که نام کسی به نام “سروش” را شنیده باشد، با نام و داستان های دولت آبادی آشنا شده بود. تنها در جمهوری اسلامی می توانست این معجزه رخ دهد که “حسین حاج فرج دباغ” با پشتوانه یک انقلاب فرهنگی و به “حکم امام” به “سروش” مبدل شود
جمهوری اسلامی تنها رژیمی است که هنوز در قدرت است ولی بنیانگذاران و نظریه پردازان سیاسی و فرهنگی و ایدئولوژیک آن به ویژه در دو سه سال اخیر مرتب به دفاع از خود می پردازند و از اینکه در این یا آن سرکوب فرهنگی و سیاسی نقشی نداشته اند اعلام برائت می کنند. گویی در دادگاهی نشسته اند و به کیفرخواست خود پاسخ می گویند. همگی آنچه را اتفاق افتاده است، یا به دیگری حواله می دهند و یا به «امام» مرحوم که اجرای دستوراتش تا به امروز نیز گویا از واجبات به شمار می رود. این همان راهی است که شیفتگان حکومت های ایدئولوژیک، اعم از فاشیسم و کمونیسم، همواره پیموده اند و امروز دلبستگان انقلاب اسلامی و جمهوری اش که نمونه دیگری بر تاریخ و تجربه حکومت های ایدئولوژیک، آن هم از بدترین نوع آن، افزوده اند، همان راه را می روند، با این تفاوت که هنوز حکومتشان برپاست و نظامشان بر کام.
آقای عبدالکریم سروش که وی را «فیلسوف» نیز می نامند، در پاسخی به محمود دولت آبادی که عملکرد وی را در ستاد انقلاب فرهنگی (که پس از انقلاب اسلامی به اخراج هزاران دانشجو و استاد و کارمند دانشگاه پرداخت) در سخنانی در یک جلسه به اصطلاح انتخاباتی «تقلید از یک شناعت» نامید، سخفیف ترین سخنان را در دفاع از خود به کار می گیرد و از عرش اعلی در مریلند آمریکا، خود را «بلندنظر شاه باز سدره نشین» می خواند و محمود دولت آبادی را «کاتب» و «محمود دولت آباد» می نامد و با نام نویسنده و «دولت احمدی نژاد» به همان بازی زبانی می پردازد که وی را در نظر بسیاری «فیلسوف» جلوه می دهد (تا آنجا که به «فلسفه» در نظرات دینی او مربوط می شود، پیش از وی به ویژه مصری ها بیشتر کار کرده و در جهان غرب و هم چنین عرب نیز که اکثریت مسلمانان را تشکیل می دهند بیشتر شناخته شده اند. حال آنکه معروفیت سروش بیشتر کاربرد سیاسی داشته و دارد).کارنامه برخی از اهل قلم و هنر در جمهوری اسلامی چندان قابل دفاع نیست. کمتر ادیب و هنرمندی در ایران است که فروتنانه به کار پرداخته باشد و نسبت به آثار و جایگاه خود دچار توهم نشده و دامان خود را از آلودگی های سیاسی پاک نگاه داشته باشد. با این همه باید شرایط دشوار کار جامعه فرهنگی و ادبی ایران را که جمهوری اسلامی با بدل سازی های نازل تلاش کرده است کمترین فضای تنفس را نیز از آن برباید، و درست مانند رژیم های فاشیست و کمونیست، فرهنگ و ادبیات ایدئولوژیک و سفله پرور خود را به عنوان فرهنگ حاکم و برتر ارائه بدهد، درک نمود. کمتر ادیب و هنرمندی است که توانسته باشد به دور از جنجال های سیاسی، بازی حکومتیان را به خودشان وا گذارد و اگر نمی تواند بر خلاف جریان آب شنا کند، دست کم اجازه ندهد که از وجود وی برای تبلیغ همان فرهنگ ایدئولوژیک که نفس او و آثارش را بریده است، سوء استفاده شود. می گویم «کمتر» ولی با این همه زیادند آنهایی که حرمت وجود خود و زبان و قلم و هنر را حفظ کرده و نه تنها پای خویش را از این معرکه حقیر دور نگاه داشته اند، بلکه در برابر آن نیز ایستاده اند. اگر ایرادی بر محمود دولت آبادی و برخی ادیبان و هنرمندان وارد باشد، همانا شرکت آنها در معرکه هایی است که اهل سیاست تنها از آن سوء استفاده می کنند.
عبدالکریم سروش به هر حال روزی مانند دیگر یارانش باید پاسخگوی نقش خود، چه کم چه زیاد، در «انقلاب فرهنگی» باشد. وی در همین نامه نیز به مبارزه انتخاباتی پرداخته و از «مهندس موسوی» می خواهد از این «راز ساده» پرده بردارد و نقش خودش را در «ستاد انقلاب فرهنگی» باز گوید. این توصیه ای است که بهتر است خود سروش نیز به آن عمل کند. اگر هم گمان می کند از «راز ساده» خود پرده برداشته، حتما به گونه ای نبوده است که نه تنها مخاطبان بلکه همکاران خودش را در همان سالها راضی کرده باشد. به هر روی، سروش با عصبیتی کم نظیر و واژگانی دون که آنها را واقعا چیزی جز «تقلید از شناعت» نمی توان نامید، از مریلند آمریکا، پیکر خونین و مالین محمود دولت آبادی را در هوای خفه تهران با تازیانه زبان به زیر ضرب می گیرد.
باید گفت وای به حال آن فرهنگ و نظام فکری که فیلسوف «مستقل و مسلمان و دمکراسی خواه»اش احمد دولت آبادی را نشناسد و چنین بنویسد: «به جستجو برآمدم که قصه چیست و محمود دولت‌آباد کیست. خبر آوردند خفته‌ای است در غاری نزدیک دولت‌آباد که پس از ۳۰ سال ناگهان بی‌خواب شده و دست و رو نشسته به پشت میز خطابه پرتاب شده و به حیا و ادب پشت کرده و صدا درشت کرده و با «سخافت و شناعت» از معلمی به نام عبدالکریم سروش سخن رانده و او را «شیخ انقلاب فرهنگی» خوانده و دروغ در دغل کرده و متکبرانه با حق جدل کرده است. و این همه عقده‌گشایی و ناخجستگی در مجلسی به نام و حمایت از مهندس موسوی که در پی پوشیدن قبای خجسته صدارت است».
البته سروش می خواهد مثل همیشه خواننده را شیفته «فرم» و نگارش انشایی خود بکند. مثل همیشه آسمان و ریسمان را به هم می بافد و از نثر و نظم کمک می گیرد تا این بار محمود دولت آبادی را خوار کند. خود را «معلم» و محمود دولت آبادی را «خفته»، «بی حیا»، «بی ادب» «سخیف و شنیع»، «دروغگو و دغلکار»، «ناحق»، «گزافه گو» «یاوه گو»، «دروغ زن»، «دریوزه»، «چاپلوس»، «فرصت طلب»، «پریشان گو»، «سمپاش»، «فحاش»، «خفته پریشان گو»، «پریشان گوی بی خبر»، «درنده» و با «سابقه استالینی» می نامد.
این نوع مجادلات همواره افشاگری نیز به همراه دارد. از جمله در همین نامه عصبی «فیلسوف» جمهوری اسلامی که به گفته خودش با «حکم امام برای خدمت به فرهنگ، در آن ستاد بدون ستاندن قرانی مزد، شبانه‌روزعرق شرافت می‌ریخت» درباره نقش دیگران در انقلاب فرهنگی نیز می خوانیم. «فیلسوف» چنان به خشم آمده که حتی کاندیدای مورد پشتیبانی خویش را نیز به پاسخگویی فرا می خواند.
راست این است همه آنهایی که امروز در صحنه سیاسی جمهوری اسلامی نقش بازی می کنند، همگی دست در تغار سی ساله جمهوری اسلامی دارند و اهل قلم و هنر را همان به که خود را آلوده چنین معرکه هایی نکنند که سرانجام حاج فرج دباغ و موسوی و خاتمی و امثالهم با همه «مسلمانی» و «استقلال رأی» و «دمکراسی خواهی» با اهل قلم و هنر همان خواهند کرد که با اهل سیاست کردند. این نامه عصبی از هزاران فرسنگ دورتر، از مریلند آمریکا، در جایی که دیگر حکم امام در کار نیست، اگر قرار بود در همان نهادی که عبدالکریم سروش عضو آن بود و «بدون ستاندن قرانی مزد، عرق شرافت می ریخت» به زبان عمل ترجمه شود، آیا به چیزی جز اخراج و حذف می انجامید؟
سروش خود را «خادم فرهنگ» می خواند. مگر محمود دولت آبادی کیست؟ نسل ما بسی پیش از آنکه نام کسی به نام «سروش» را شنیده باشد، با نام و داستان های دولت آبادی آشنا شده بود. تنها در جمهوری اسلامی می توانست این معجزه رخ دهد که «حسین حاج فرج دباغ» با پشتوانه یک انقلاب فرهنگی و به «حکم امام» به «سروش» مبدل شود.
سروش که گویی خود بر جایگاه واقعی خویش آگاه نیست، سخنان دولت آبادی را درباره خودش «تصویر موحش» می نامد که «هیچگاه از یاد جوانان این دیار نخواهد رفت»! آقای سروش! از عرش اعلای خود در مریلند آمریکا کمی پایین بیایید. به جنایات سی ساله نظام تان در همه عرصه های سیاسی و فرهنگی و اقتصادی نگاه کنید تا دریابید «تصویر موحش» کدام است. از سوی جوانان این دیار سخن نگویید که چه سی سال پیش و چه هم اکنون، نظامی که شما از نظریه پردازان آن بوده و هنوز از دلبستگان آن هستید، دوران جوانی را بر کام آنان زهر کرده است. خود را خردمند و دیگران را جاهل نشمارید که همین نشانه جهل است. شما حتی نمی دانید اگر قرار باشد جوانان آن روزها و جوانان این روزها بین شما و نویسنده خود یکی را انتخاب کنند، با وجود همه ایراداتی که ممکن است به اهل قلم و هنر به ویژه در این سی سال گذشته داشته باشند، دست کم به خاطر نقش شما که اگر هم به گفته شما دروغی در کار باشد، دروغیست که از سوی همکاران خودتان در ستاد انقلاب فرهنگی بیان شده و می شود، دست رد به سینه شما خواهند زد. به تاریخ نگاه کنید تا تفاوت قضاوت درباره شاعران و نویسندگان و هنرمندان را با کسانی که به حکم حاکم «عرق شرف» ریخته اند، دریابید.
به انکار گذشته خود نپردازید. آن را نقد و تصحیح کنید. مثلا از این شکایت کنید که به دلیل نبود فضای آزاد در جمهوری اسلامی تان، شمای فیلسوف نمی توانید با دولت آبادی نویسنده به گفتگو، حتی به شدیدترین لحن ممکن، بنشینید. کودکانه از برج بلورین اسلامی خود چنین وانمود نکنید که وی را نمی شناسید. محمود دولت آبادی پیش از آنکه حسین حاج فرج دباغ به سروش تبدیل شود، نویسنده این مملکت بود. از این حمایت کنید که کاندیدای مورد نظر شما برای به وجود آوردن فضای آزاد بکوشد تا شمای «مسلمان» بتوانید «رأی مستقل» خود را خرج «دمکراسی خواهی» خود کرده باشید. ولی شما هر کس که باشید حق ندارید اهل قلم و هنر ما را که همواره قربانی عده ای جاهل شده اند، و امروز در شرایطی که تصورناپذیر است با چنگ و دندان از موجودیت خود دفاع می کنند، که شمای «فیلسوف» و «مسلمان» و «دمکراسی خواه» نیز همان گونه انکارش می کنید که نظام جمهوری اسلامی، با زبانی بیازارید که شایسته سران و نظریه پردازان نظام جمهوری اسلامی است. آقای عبدالکریم سروش، شرم کنید! محمود دولت آبادی از «نقش» شما سخن گفت که خود نیز به آن اعتراف دارید، شما اما به انکار موجودیت وی پرداخته اید! این همه ممکن است نشان از «رأی مستقل» و «مسلمانی» داشته باشد، لیکن قطعا هیچ سنخیتی با «دمکراسی خواهی» ندارد.

سخنان سروش در خصوص نقش میرحسین موسوی در انقلاب فرهنگی و تعطیلی دانشگاه توسط وی را از اینجا بخوانید

دوستان و هم استانی های گرامی حزب مرزپرگهر شاخه استان بوشهر سعی در انعکاس خوشحالی شما از بازی های درخشان تیم مردمی شاهین بوشهر دارد .آنچه که در پی می آید البوم عکسی است که توسط فرزندان شمادر حزب مرزپرگهر شاخه استان بوشهر از بازی شاهین بوشهر و نیروی زمینی تهیه گردیده که به همراه ویدیو کلیپی از تیم شاهین که توسط دوست و همرزم بسیار گرامیم که بنا به دلایل امنیتی و طبق نظر خود وی از اوبا نام شاهینی نام می برم تهیه و تقدیم می گردد.مجددا جا دارد به شاهینی عزیز جهت تهیه و ارسال این عکس ها و ویدیو کلیپ خسته نباشید گوییم.برای دیدن ویدیو کلیپ اینجا را کلیک نمایید.

فرزندان حزب مرزپرگهر شاخه استان بوشهر همیشه در کنار و بین شما مردم خونگرم استان بوده و هستند.

کللی فرد از چپ مربی زحمتکش تیم شاهین

حزب مرز پرگهر شاخه استان بوشهر پیروزی های متوالی تیم شاهین را به مربیان و بازیکنان زحمتکش آن تبریک گفته و امیدوار به صعود این تیم به لیگ برتر می باشد.

همانگونه که در عکس نیز مشاهده می نماید از زائران!!!!!!!!!!!!!!! محترم خواسته شده بر روی سنگ قبر کریمی راد ننشینند.

طوفان خاکی که از بیابانهای شبه جزیره عربستان و عراق وارد استان های  جنوبی و به ویژه استان بوشهر گردیده ضمن آنکه منجر به لغو پروازهای این استان وبعضا نشست هواپیماها در استان فارس گردیده.باعث تذکر و سوال نماینده بوشهر از  متکی وزیر امور خارجه گردید.گفتنی است طبق اظهارات کارشناسان محیط زیست تنها با کاشت درختان مقاوم می توان تا حدود زیادی جلو عوارض ناشی از ان را گرفت.اما بر اثر بی لیاقتی رژیم تاکنون هیچ اقدامی در این خصوص  صورت نپذیرفته تا در کنار مشکلات بی آبی و برقی استان شاهد طوفان شن نیز در این استان باشیم.

متاسفانه در استان بوشهر شاهد آن هستیم که برخی از کسانی که خود را از طرفداران نیروهای ملی و مصدق می نامند هم اکنون در ستادهای انتصاباتی رژیم مشغول فعالیت هستند.جهت اطلاع انان حزب مرز پرگهر شاخه استان بوشهر اعلام می دارد نیروهای ملی همچون جبهه ملی و حزب ملت ایران شرکت در اتخابات را به دلیل رعایت نشدن اصول اولیه یک انتخابات سالم تحریم نموده اند.انتظار می رفت که حداقل کسانی که خود را وابسته به نیروهای ملی حداقل در حرف می دانند در عمل نیز همینگونه باشند.

محسن برغندان

مسئول شاخه استان بوشهر حزب مرزپرگهر